چهره مدوزا

این تصادفی نیست که دومین فیلم ملایسا لیبنتال از آرژانتین با نقل قولی از "الژی های دوینو" اثر ریلکه آغاز می‌شود، که نگران اضطراب وجودی بود. و به طور عینی‌تر، مارینا، شخصیت جوان فیلم، با اضطراب مشابهی مواجه است. در واقع، مشکل او چهره‌اش است. یک صبح، او متوجه می‌شود که چهره‌اش تغییر کرده و دیگر نمی‌تواند خود را شناسایی کند. حتی مادرش نیز نمی‌تواند او را بشناسد و در خیابان به او سلام می‌کند مانند اینکه به یک غریبه سلام می‌کند (طنز خشک و سوررئالیستی بخشی از دستور پخت فیلم است). بنابراین، مارینا مجبور است با هویت خود روبرو شود: او کیست؟ آیا او توسط DNA والدینش تعیین می‌شود یا توسط کارت شناسایی‌اش؟ آیا او می‌تواند با یک پرتره خانوادگی، با بیومتریک یا عشق اطرافیانش، از جمله دوست پسر کلمبیایی‌اش شناسایی شود؟ آیا او حالا زیباتر است؟