شیفت شب

شب است و در لابی یک هتل کوچک، مسئول پذیرش کارهای خود را بی عجله و بی احساس انجام می دهد؛ صورتش مانند ارواح سفیدی است و ماسکی عاطفی بر چهره دارد. مانند دوربین، با دیدی ثابت نگاه می کند و تماشاگر خاموش و شرکت کننده جایگزین در خیال‌های مهمانان موقتی هتل است. با گذر شب، تلفن پاسخ می دهد، کلید می دهد؛ مهمانان رفت و آمد می کنند تا جایی که حضور رویایی می یابد. او به کارش ادامه می دهد و صبح می آید و شیفت شبش تمام می شود. این فیلم نشان می دهد که چه کارهایی با کند کردن وتوقف نبض روایت و کاهش مونتاژ می‌تواند انجام شود.